Niektórzy autorzy uwzględniają jeszcze w swoich podziałach postać mózgowego porażenia dziecięcego z zajęciem jednej lub trzech kończyn. Postać triparetyczna rzadziej jest wyodrębniana, ponieważ zaliczana ona bywa do postaci diparetycznej omawianego zespołu chorobowego (Denhoff i wsp., 1960). Pewien wyjątek stanowi tu topograficzna klasyfikacja podana przez Russa i Soboloffa (1958). Także zdaniem Jankowicz (1967) oraz Majewskiej i Mołczanow (1974) nie jest słuszne włączanie postaci triparetycznej zarówno do postaci diparetycznej, jak i tetraparetycznej mózgowego porażenia dziecięcego.
Na podstawie własnych spostrzeżeń wymienione autorki stwierdzają, że tri-parezy dotyczą przede wszystkim dzieci donoszonych, mają częsty związek z obciążeniem okołoporodowym lub z nabytym uszkodzeniem ośrodkowego układu nerwowego. Postać triparetyczna mózgowego porażenia dziecięcego przebiega z reguły z padaczką oraz zmianami psychicznymi. Majewska i Mołczanow (1974) stwierdzają, że triparezy występują nie rzadziej niż diparezy i różnią się od innych postaci mózgowego porażenia dziecięcego wymienionymi powyżej objawami klinicznymi, jak również innym obrazem zespołu ruchowego. Autorki postulują wyodrębnienie triparetycznej postaci mózgowego porażenia dziecięcego i traktowanie jej na równi z hemi-, tetra- i diple-giczną postacią omawianego zespołu chorobowego.
Niezależnie do tego Majewska (1974) podaje własną klasyfikację spastycz-nej postaci mózgowego porażenia dziecięcego, proponując następujący podział:
1) postać hemiplegiczna — z większym zajęciem kończyny górnej,
2) postać diplegiczna — z niedowładem kończyn dolnych, przy braku ewidentnego niedowładu kończyn górnych,
3) postać triplegiczna — z zajęciem obu kończyn dolnych (najczęściej nasilona niesymetrycznie) oraz jednej kończyny górnej,
4) postać tetraplegiczna lub obustronna hemiplegiczna — z symetrycznym (lub niesymetrycznym) niedowładem czterech kończyn,
5) postać tetraplegiczna — z zajęciem symetrycznym czterech kończyn i dobrym stanem psychicznym (w przypadkach dotyczących uszkodzenia pnia mózgu).
Większość podziałów uwzględnia ponadto istnienie postaci mieszanych mózgowego porażenia dziecięcego, wychodząc ze słusznego założenia, że dotyczy ono zwykle wielu elementów ośrodkowego układu nerwowego, manifestujących się klinicznie zwykle objawami zarówno pi-ramidowymi, jak i innymi (np. pozapiramidowymi, móżdżkowymi itp.).
Stworzenie wyczerpującej klasyfikacji klinicznej mózgowego porażenia dziecięcego jest sprawą bardzo trudną i z reguły nie spełnia ona swego zadania. Także podział Ingrama nie wyczerpuje w pełni różnorodności form klinicznych mózgowego porażenia dziecięcego, nie mówiąc już o tym, że nie jest on precyzyjny. I tak np. w postaci określanej porażeniem kurczowym połowiczym (hemiplegia spastica) Ingram rozróżnia postacie lekkie, o średnim nasileniu i postać ciężką. Z części opisowej wymienionej postaci lekkiej i średniej wynika, że dziecko posługuje się kończyną lub też używa jej jako kończyny pomocniczej. W tej sytuacji trudno jest mówić o „porażeniu", natomiast powinno się mówić o „niedowładzie". Właściwie dopiero postać ciężka porażenia kurczowego połowiczego, w której dziecko nie może używać porażonych kończyn odpowiada postaci klinicznej zawartej w nazwie podziału Ingrama. Należy tu podkreślić, że w mózgowym porażeniu dziecięcym najczęściej mamy do czynienia z niedowładami kończyn, a nie z ich porażeniami, oraz że w miarę upływu czasu niedowłady te wykazują niekiedy bardzo znaczną zmienność zarówno co do ich nasilenia jak i lokalizacji. Tu może także leżeć źródło nieporozumień prób klinicznej klasyfikacji stwierdzanych niedowładów.
Źródło:
- Reumatoidalne zapalenie stawów
- Rola treningu fizycznego w czynnościowym usprawnianiu młodzieży
z mózgowym porażeniem dziecięcym / Ewa Klimek-Piskorz, Czesław Piskorz. - Kraków : Akademia Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha, 2007 - Zwyrodnienie stawów
